Afgelopen zaterdag was het zo’n dag die je niet licht vergeet. Met een groep van meer dan veertig mensen, onder wie ook verschillende jongeren, trokken we vanuit Nibbixwoud te voet naar Amsterdam om deel te nemen aan de Stille Omgang. Alleen al het samen onderweg zijn had iets bijzonders. Je merkt dan dat je niet alleen gelooft, niet alleen hoopt en niet alleen bidt. Je bent samen Kerk, pelgrims op weg.
Samen met Dino mocht ik een stukje meewandelen tot Onderdijk. Tja, mijn conditie is niet helemaal berekend op 45 kilometer lopen zonder training… Later op de avond waren we opnieuw in Amsterdam, waar we ons aansloten bij de groep uit West-Friesland voor de eucharistieviering in de Sint-Nicolaas Co-Kathedraal. Ook waren er twee bussen met West-Friezen gekomen, en het Cunerakoor uit Nibbixwoud was per bus naar Amsterdam gereisd om de zang tijdens de viering op prachtige wijze te verzorgen. Het was indrukwekkend om zoveel mensen uit onze eigen streek en uit onze parochies bijeen te zien. Mensen van verschillende leeftijden, met verschillende verhalen, maar verbonden in hetzelfde geloof. Zulke momenten doen een mens goed. Ze geven moed. Ze laten zien dat geloof ook vandaag leeft.
En ondertussen gaat de tijd verder. Na zo’n bijzondere dag stappen we meteen weer een nieuwe, intensieve week binnen. De komende dagen vragen veel aandacht en inzet. In de parochies wordt op allerlei plaatsen hard gewerkt, want de Goede Week en Pasen zijn zonder twijfel de drukste, maar ook de mooiste dagen van het kerkelijk jaar. Er moet van alles gebeuren: boekjes worden voorbereid, er is overleg met kosters en vrijwilligers, koren repeteren, palmpaasstokken worden versierd en buxustakjes worden geknipt voor Palmzondag.
Misschien lijkt zo’n buxustakje maar iets kleins. En toch draagt het een rijke betekenis in zich. Juist dat kleine groene takje zegt veel over ons geloof en misschien ook wel over onze parochiegemeenschappen. Het bijzondere van buxus is dat het groen blijft. Of het nu vriest, stormt, sneeuwt of hagelt, het blijft leven uitstralen. Het geeft niet zomaar op. Dat is een prachtig beeld voor wat wij als gelovigen mogen zijn. Meer nog: het zegt ons iets over Jezus zelf. Ook door lijden, afwijzing en dood heen blijft in Hem het leven overeind. Hij laat zich niet breken. Zijn liefde houdt stand.
Daarom is het buxustakje veel meer dan een traditie of een eenvoudige versiering. Het is een teken van hoop, ja zelfs een belofte. Palmzondag kijkt immers al vooruit naar Pasen. Achter het kruis st aat niet het einde, maar de overwinning van het leven. Daarom nemen veel mensen na de viering van Palmzondag zo’n palmtakje mee naar huis en steken het achter een kruisbeeld. Dat is een klein, maar krachtig gebaar. Alsof je zegt: ook in ons huis mag zichtbaar zijn dat het kruis niet het laatste woord heeft. In elk huis is wel iets van zorg, spanning, verdriet of gemis. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zeggen we weleens. Maar dankzij Christus mag er ook in ieder huis een teken van overwinning zijn, een teken van vrede, hoop en nieuw leven.
Misschien is dat wel precies de uitnodiging van deze dagen. Niet alleen druk bezig zijn met alle voorbereidingen, hoe belangrijk die ook zijn, maar ook innerlijk mee op weg gaan. De Goede Week nodigt ons uit om dicht bij Jezus te blijven: op de weg van de intocht, van het Laatste Avondmaal, van het kruis en uiteindelijk van de verrijzenis. Wie die weg met Hem gaat, ontdekt dat Pasen geen oud verhaal is, maar een levende werkelijkheid. Juist in een wereld die soms koud en onzeker aanvoelt, klinkt wat wij volgende week vieren als een krachtig antwoord: het leven wint.
Laten wij daarom met vertrouwen de Goede Week binnengaan. In het geloof dat God ook nu werkt, in onze parochies, in onze gezinnen en in ons eigen leven. En laten wij, net als dat groene buxustakje, mensen van hoop blijven.
Met hartelijk groeten, Pastoor Álvaro