De afgelopen dagen waren onze kerken op veel plaatsen weer goed gevuld. Met Allerzielen kwamen veel mensen samen om hun dierbare overledenen te gedenken. Bekende gezichten, maar ook mensen die we niet zo vaak in de kerk zien. Er werden kaarsen aangestoken, namen genoemd en herinneringen opgehaald. Het blijft bijzonder om te zien hoeveel mensen op zulke momenten de weg naar de kerk weten te vinden.
Blijkbaar heeft een kerkgebouw voor veel mensen nog altijd een bijzondere betekenis. Het is een plek waar je even stil kunt worden, een kaarsje kunt aansteken of kunt bidden voor iemand die je mist. Onze kerken zijn dan ook niet zomaar gebouwen. Ze zijn verbonden met ons leven, met generaties die ons zijn voorgegaan, met vreugde en verdriet.
Tegelijkertijd weten we dat het kerkelijk leven verandert. Ook in onze regio worden de geloofsgemeenschappen kleiner en kunnen we niet alle kerken blijven onderhouden. Dat is niet eenvoudig, juist omdat deze gebouwen voor zoveel mensen dierbaar zijn. Maar het brengt ons ook bij een belangrijke vraag: waar gaat het in de Kerk uiteindelijk om?
Op 7 november vieren we het feest van de heilige Willibrord, de patroon van de Nederlandse Kerkprovincie. Ruim dertien eeuwen geleden kwam hij naar onze streken om het Evangelie te verkondigen. Er waren toen nog geen parochiestructuren zoals wij die kennen, geen kerkbesturen en geen volle kerken. Willibrord begon niet met het bouwen van kerken of het organiseren van parochies. Hij begon bij de mensen. Hij vertelde hen over Jezus Christus, bracht hen samen en zo ontstonden geloofsgemeenschappen. Later werden er kerken gebouwd waar mensen samen hun geloof konden vieren.
Misschien moeten wij vandaag opnieuw ontdekken wat voor Willibrord vanzelfsprekend was. We zijn soms zo druk bezig met het in stand houden van onze gebouwen en alles wat daarbij komt kijken, dat we bijna zouden vergeten waarvoor die gebouwen eigenlijk bedoeld zijn. Natuurlijk zijn onze kerkgebouwen belangrijk en moeten we er zorgvuldig mee omgaan. Maar uiteindelijk gaat het om de mensen die er samenkomen en om het geloof dat we met elkaar delen.
De vieringen van Allerzielen laten zien dat de Kerk nog altijd een plaats heeft in het leven van veel mensen, ook van degenen die niet regelmatig komen. Daar ligt een kans, maar ook een opdracht. Hoe bereiken we deze mensen? Hoe kunnen we hen laten ontdekken dat het geloof niet alleen iets is voor momenten van afscheid, maar juist ook voor het dagelijks leven?
We kunnen veel energie steken in het behoud van onze gebouwen. Maar als we evenveel energie zouden steken in het doorgeven van het geloof, zou de toekomst van onze Kerk er misschien heel anders uitzien.
Willibrord had geen volle kerken of prachtige kerkgebouwen om te onderhouden. Hij had een Evangelie om te verkondigen. En dat Evangelie hebben wij nog steeds. Misschien is dat wel het belangrijkste om voor ogen te houden wanneer we nadenken over de toekomst van onze Kerk.
Hartelijk groeten, Pastoor Alvaro