Nieuws van de Pastor – R.K. EmmausParochie

Van overleven naar leven

Angelique van Straalen — Wed, 29 Apr 2026 20:25:20 +0000

Afgelopen week kwam het kerkbestuur van De Waterkant weer bij elkaar. Ook deze week vergadert het pastores team. We maken plannen, roosters, agenda’s, notulen en beleidsstukken. Dat is nodig. Er zijn vergaderingen van het kerkbestuur en de parochieraden, overleg in het pastorale team, roosters voor vieringen, afspraken over gebouwen, financiën, vrijwilligers en werkgroepen. Zonder structuur loopt een samenwerking vast.
Maar toch blijft er een vraag knagen: zijn wij vooral bezig om de kerk overeind te houden, of durven wij samen te bouwen aan een kerk die leeft? Want de kerk leeft niet van papier. De kerk leeft niet van vergaderingen. De kerk leeft niet van roosters, hoe noodzakelijk die ook zijn. De kerk leeft van Christus.
Afgelopen weekend zei Jezus in het evangelie: “Mijn schapen luisteren naar mijn stem.” Dat raakt mij. Wij luisteren naar zoveel stemmen. De stem van angst zegt: het wordt toch alleen maar minder. De stem van behoud zegt: laten we vasthouden aan wat we nog hebben. De stem van vermoeidheid zegt: ik kan niet meer. De stem van gewoonte zegt: zo hebben we het altijd gedaan. Maar Jezus spreekt anders. Zijn stem zegt niet: houd krampachtig vast. Zijn stem zegt: volg Mij. Niet terug naar vroeger, maar vooruit, met Mij.
Tijdens de Chrismamis vertelde de bisschop dat er dit jaar in ons bisdom tot nu toe al meer dan 160 jongeren zijn gedoopt. Dat vond ik prachtig. En eerlijk gezegd werd ik ook een beetje jaloers. Een goede jaloezie, hoop ik. Collega’s uit andere regio’s vertellen dat er nieuwe mensen komen: jongeren en volwassenen die geraakt worden door het geloof. Soms hoor ik zelfs dat jongeren uit onze eigen dorpen buiten onze regio naar de kerk gaan.
Dan doet dat iets met mij. Niet uit bezit, alsof mensen van “ons” zijn, maar omdat het een vraag stelt aan ons allemaal. Wat zoeken zij daar? Wat missen zij misschien bij ons? Vinden zij daar meer warmte? Meer vreugde? Meer geloof? Meer stilte? Meer duidelijkheid? Meer gemeenschap? Die vragen zijn spannend, maar we mogen ze niet ontwijken.
Er gebeurt veel goeds in onze parochies. Dat wil ik helder zeggen. Er zijn mensen die al jaren trouw dienen. Vrijwilligers die deuren openen, kaarsen aansteken, zingen, lezen, bezoeken, schoonmaken, organiseren, bidden en blijven komen. Mensen die met liefde klaarstaan. Zonder hen zou er veel niet mogelijk zijn. Zij zijn een groot geschenk. Daar ben ik dankbaar voor. Maar dankbaarheid mag ons niet in slaap laten vallen.
Trouw aan het verleden mag ons niet blind maken voor de toekomst. Wij zijn niet geroepen om alleen te bewaren wat er nog is. Wij zijn geroepen om de Blijde boodschap door te geven.
De samenwerking binnen De Waterkant mag daarom niet alleen gaan over het verdelen van wat schaarser wordt. Wie doet welke viering? Welke kerk is wanneer open? Hoe vullen we het rooster? Dat zijn belangrijke vragen, maar ze zijn niet genoeg. De diepere vraag is: hoe worden wij samen een kerk die straalt?
Eenheid betekent niet dat alle parochies hetzelfde moeten worden. Elk dorp heeft zijn eigen gezicht, geschiedenis en ziel. Maar eenheid betekent wel dat we ophouden met denken in eilandjes. Niet: mijn kerk, mijn viering, mijn groep. Maar: samen zijn wij Kerk van Christus in deze regio.
29 april 2026 Jaargang 10, nummer 17
Van de pastores…
Misschien moeten we bij elke vergadering, elk rooster en elk plan één vraag centraal zetten: helpt dit mensen dichter bij Christus te komen? Helpt dit om geloof te laten groeien? Maakt dit onze kerk warmer, opener, levender? Want een kerk die alleen organiseert, wordt moe.
De toekomst van De Waterkant ligt niet alleen in onze plannen. Zij begint niet met een nieuw document, maar met een nieuw vuur in ons hart. En dat vuur wordt aangestoken waar mensen samen luisteren naar de Goede Herder. Dan worden onze kerken geen plaatsen van heimwee, maar plaatsen van leven. Niet omdat wij zo sterk zijn, maar omdat Hij leeft. Van overleven naar leven.

Gods zegen toegewenst en hartelijk groeten, Pastoor Álvaro

Van Stille Omgang naar Goede Week

Angelique van Straalen — Wed, 25 Mar 2026 22:47:49 +0000

Afgelopen zaterdag was het zo’n dag die je niet licht vergeet. Met een groep van meer dan veertig mensen, onder wie ook verschillende jongeren, trokken we vanuit Nibbixwoud te voet naar Amsterdam om deel te nemen aan de Stille Omgang. Alleen al het samen onderweg zijn had iets bijzonders. Je merkt dan dat je niet alleen gelooft, niet alleen hoopt en niet alleen bidt. Je bent samen Kerk, pelgrims op weg.

Samen met Dino mocht ik een stukje meewandelen tot Onderdijk. Tja, mijn conditie is niet helemaal berekend op 45 kilometer lopen zonder training… Later op de avond waren we opnieuw in Amsterdam, waar we ons aansloten bij de groep uit West-Friesland voor de eucharistieviering in de Sint-Nicolaas Co-Kathedraal. Ook waren er twee bussen met West-Friezen gekomen, en het Cunerakoor uit Nibbixwoud was per bus naar Amsterdam gereisd om de zang tijdens de viering op prachtige wijze te verzorgen. Het was indrukwekkend om zoveel mensen uit onze eigen streek en uit onze parochies bijeen te zien. Mensen van verschillende leeftijden, met verschillende verhalen, maar verbonden in hetzelfde geloof. Zulke momenten doen een mens goed. Ze geven moed. Ze laten zien dat geloof ook vandaag leeft.
En ondertussen gaat de tijd verder. Na zo’n bijzondere dag stappen we meteen weer een nieuwe, intensieve week binnen. De komende dagen vragen veel aandacht en inzet. In de parochies wordt op allerlei plaatsen hard gewerkt, want de Goede Week en Pasen zijn zonder twijfel de drukste, maar ook de mooiste dagen van het kerkelijk jaar. Er moet van alles gebeuren: boekjes worden voorbereid, er is overleg met kosters en vrijwilligers, koren repeteren, palmpaasstokken worden versierd en buxustakjes worden geknipt voor Palmzondag.

Misschien lijkt zo’n buxustakje maar iets kleins. En toch draagt het een rijke betekenis in zich. Juist dat kleine groene takje zegt veel over ons geloof en misschien ook wel over onze parochiegemeenschappen. Het bijzondere van buxus is dat het groen blijft. Of het nu vriest, stormt, sneeuwt of hagelt, het blijft leven uitstralen. Het geeft niet zomaar op. Dat is een prachtig beeld voor wat wij als gelovigen mogen zijn. Meer nog: het zegt ons iets over Jezus zelf. Ook door lijden, afwijzing en dood heen blijft in Hem het leven overeind. Hij laat zich niet breken. Zijn liefde houdt stand.
Daarom is het buxustakje veel meer dan een traditie of een eenvoudige versiering. Het is een teken van hoop, ja zelfs een belofte. Palmzondag kijkt immers al vooruit naar Pasen. Achter het kruis st aat niet het einde, maar de overwinning van het leven. Daarom nemen veel mensen na de viering van Palmzondag zo’n palmtakje mee naar huis en steken het achter een kruisbeeld. Dat is een klein, maar krachtig gebaar. Alsof je zegt: ook in ons huis mag zichtbaar zijn dat het kruis niet het laatste woord heeft. In elk huis is wel iets van zorg, spanning, verdriet of gemis. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zeggen we weleens. Maar dankzij Christus mag er ook in ieder huis een teken van overwinning zijn, een teken van vrede, hoop en nieuw leven.

Misschien is dat wel precies de uitnodiging van deze dagen. Niet alleen druk bezig zijn met alle voorbereidingen, hoe belangrijk die ook zijn, maar ook innerlijk mee op weg gaan. De Goede Week nodigt ons uit om dicht bij Jezus te blijven: op de weg van de intocht, van het Laatste Avondmaal, van het kruis en uiteindelijk van de verrijzenis. Wie die weg met Hem gaat, ontdekt dat Pasen geen oud verhaal is, maar een levende werkelijkheid. Juist in een wereld die soms koud en onzeker aanvoelt, klinkt wat wij volgende week vieren als een krachtig antwoord: het leven wint.
Laten wij daarom met vertrouwen de Goede Week binnengaan. In het geloof dat God ook nu werkt, in onze parochies, in onze gezinnen en in ons eigen leven. En laten wij, net als dat groene buxustakje, mensen van hoop blijven.
Met hartelijk groeten, Pastoor Álvaro

West-Friese temperament

Angelique van Straalen — Wed, 18 Feb 2026 21:20:46 +0000

De West-Friezen zijn niet nieuwsgierig hoor… ze willen alleen graag alles weten. En als we iets weten, dan hebben we er meestal ook meteen een mening over. Kritiek? Jazeker. Niet om iemand af te branden, maar omdat we houden van duidelijkheid. En eerlijk is eerlijk: die neiging tot kritisch kijken is soms een last voor de ander, maar het kan ook een cadeau zijn, als je ’m eens op jezelf richt.
Precies daarom past Aswoensdag zo goed bij ons. De veertigdagentijd is als een soort West-Friese APK voor je hart: even niet alleen kijken wat er mis is met de wereld, maar kritisch, nuchter en met open ogen kijken naar wat er in míj scheef zit. Niet om jezelf de grond in te praten, wel om weer heel te worden.
Want dat woord boete heeft bij ons een nare bijsmaak. Boete klinkt als straf. “Hij zal ervoor boeten,” zeggen we, en dan bedoelen we: betalen, lijden, boem is ho. Maar vraag het aan een visser en je krijgt een ander antwoord. Boeten betekent heel maken. Na de vangst boet hij zijn netten: gaten dicht, scheuren herstellen, zodat het weer werkt zoals het bedoeld is. En vroeger had je de ketellapper: een ketel boeten, ook weer datzelfde. Niet straffen, maar repareren.
En dan is er dat beeld van “in zak en as zitten”. Dat kennen we als: in de put, alles donker, nergens zin in. Het komt uit een oud joods rouwgebruik: een ruwe zak aantrekken en as op het hoofd als teken van verdriet en vergankelijkheid. Soms voelen mensen zich zo door alles wat er over hen gezegd wordt, door nieuwsgierigheid, door kritiek. Dan is het alsof je vanzelf in die as belandt.
Maar de veertigdagentijd is niet bedoeld als somber moeras. Het is bezinning en herstel. Maskers af, eerlijk worden over wat stof is in je leven, wat leeg is, wat je kapotmaakt. En tegelijk is er hoop: vandaag krijgen we het askruisje. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Ja, we zijn kwetsbaar. Maar was het niet uit stof dat God de mens schiep en hem zijn adem inblies?
Dus laten we beginnen. Wees een echte West-Fries met jezelf: nieuwsgierig en kritisch, maar dan met mildheid. Laten we boeten, dat wil zeggen heel maken, zodat God uit het stof van ons bestaan opnieuw een mens kan vormen naar zijn beeld.
Ik wens jullie allen een goede veertigdagentijd, op weg naar Pasen.

Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro

Kerkbalans: Jouw steun telt…

Angelique van Straalen — Wed, 14 Jan 2026 22:24:35 +0000

Het is weer zover: in deze januaridagen staat Actie Kerkbalans in onze parochies in de schijnwerpers. Het thema is prachtig en precies raak: geef vandaag voor je kerk van morgen. En eerlijk is eerlijk, zonder die steun kan het morgen een stuk stiller worden.
Als je “Kerkbalans” hoort, denk je misschien meteen aan het kerkgebouw: een lekkend dak, de verwarming die het begeeft, onderhoud dat nooit stopt. Dat hoort er zeker bij. Maar kerk zijn is zóveel meer dan stenen en hout. Kerk, dat zijn mensen. Een plek waar we samen vieren, bidden, zingen, luisteren naar Gods Woord. Waar kinderen en volwassenen geloofsverdieping krijgen. Waar we elkaar ontmoeten, waar we er zijn voor wie alleen is, rouwt, zorgen heeft of gewoon even een luisterend oor nodig heeft. En dat is eigenlijk de kern van ons geloof: God gaat met ons mee. Wij hoeven het leven niet alleen te dragen. En juist daarom horen we bij elkaar. We zijn een gemeenschap, een thuis, een netwerk van geloof, hoop en liefde. In de kerk ontdekken we steeds opnieuw dat we deel uitmaken van iets dat groter is dan wijzelf.
Maar wat is Kerkbalans precies? Kerkbalans is een gezamenlijke actie van verschillende kerken in Nederland. Al sinds 1973 vragen zij elk jaar in de tweede helft van januari om een bijdrage voor de plaatselijke geloofsgemeenschap. Want parochies krijgen geen subsidie. Wat we samen opbouwen, kan alleen bestaan dankzij de inzet én de steun van de eigen leden.
Dan hoor je vaak: gaat dat geld naar Haarlem? Nee. Het grootste deel is echt voor onze eigen parochie. Daarmee betalen we pastorale zorg en activiteiten, en ook de gewone kosten: energie, verzekeringen, belastingen, onderhoud en organisatie. Een deel gaat naar de Regionale Centrale Financiering (RCF), zodat ook in onze regio pastorale inzet mogelijk blijft. Als die inkomsten dalen, kan dat betekenen dat er minder menskracht is. Daarom maakt uw bijdrage verschil.
In de Kerk is geld wel noodzaak, maar geen hoofdzaak, geld is nooit het doel. Het doel is dat we kerk kunnen blijven: een plek waar mensen hoop vinden, waar geloof kan groeien, waar we elkaar dragen, en waar God ons raakt met zijn nabijheid.
Dank aan iedereen die geeft, groot of klein: elke bijdrage telt. Samen bouwen we aan een levende kerk, vandaag én morgen.

Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro

Een zalig uiteinde en een goed begin

Angelique van Straalen — Fri, 02 Jan 2026 23:03:22 +0000

Het woord ‘zalig’ betekent oorspronkelijk ‘intens gelukkig’; ‘het eeuwig heil deelachtig’; ‘verrukking teweegbrengend’; en ‘heerlijk’. Langzamerhand heeft die laatste betekenis de overhand gekregen. Tijdens het kerstdiner zullen veel mensen dan ook tegen degene die gekookt heeft gezegd hebben dat ze een gerecht ‘zalig’ vonden. Zelf zou ik dat niet zo gauw op die manier zeggen, al ben ik het er meestal wel van harte mee eens.
Wel wens ik mensen nog altijd een zalig Kerstfeest, niet alleen in de kerk, maar ook in de familiekring. En bij de jaarwisseling wens ik ook iedereen een zalig Nieuwjaar.
Zo vlak voor het begin van het nieuwe jaar kun je mensen natuurlijk ook een zalig uiteinde en een goed begin wensen, maar daarbij heb ik het idee dat dat zalig uiteinde eerder verwijst naar het einde van het leven dan naar het einde van het jaar. Nu mag het levenseinde natuurlijk ook wel zalig zijn. Dan komt de oorspronkelijke betekenis van het woord zalig weer om de hoek kijken: deelhebbend aan het heil. In elk geval gun ik dat iedereen, dat wij na de dood het eeuwig leven mogen ontvangen, of om het plechtig te zeggen: het eeuwig leven deelachtig mogen zijn.
Maar laten we nu eerst maar eens terugblikken op het afgelopen jaar. In veel parochies biedt de viering op Oudejaarsavond daartoe een mooie gelegenheid.
Daarna staan we aan de start van het nieuwe jaar. Wist u dat er in de kerk op 1 januari een hoogfeest wordt gevierd? Dat is nog niet zo lang zo en hier in Nederland vindt het ook maar mondjesmaat ingang. Toch wordt het in enkele parochies al gevierd en dat zullen er ongetwijfeld steeds meer worden. Het gaat om het feest van Maria Moeder van God. Deze titel van Maria kennen we uit het Wees Gegroet. Moeder van God is de oudste titel van Maria. De kerkelijke bekrachtiging van deze titel vond plaats in het jaar 431 op het concilie van Efeze. Bij de vijftienhonderdste gedenkdag van dit concilie op 11 oktober 1931 riep paus Pius XI dit feest in het leven. Tot in de jaren zestig werd het dan ook gevierd op 11 oktober. Paus Paulus VI verplaatste dit feest naar 1 januari en verhief het tot Hoogfeest. Sindsdien wordt het dus gevierd op de achtste dag oftewel de oktaafdag van Kerstmis. Op deze dag werd van oudsher de besnijdenis van Christus gevierd. Volgens de Joodse voorschriften vond de besnijdenis namelijk plaats op de achtste dag na zijn geboorte. In het Evangelie dat op 1 januari wordt gelezen wordt de besnijdenis van Christus dan ook genoemd, maar Maria als moeder van dit pasgeboren jongetje krijgt op die dag de ereplaats als moeder van God.
Ik wens u allen, ja, laat ik het toch maar zeggen, een zalig uiteinde en een goed begin.
Hartelijke groeten, Pastor Bert Glorie

Kerstfeest

Angelique van Straalen — Thu, 25 Dec 2025 13:52:21 +0000

Kerstfeest ben jij,
als je besluit elke dag opnieuw
geboren te worden,
als je God binnenlaat in je hart.
De kerstboom ben jij,
als je je met kracht verzet
tegen de stormen en moeilijkheden
in het leven.
De kerstversiering ben jij,
als jouw mooie kanten
de kleuren zijn die je leven glans geven.
De kerstklok ben jij, als je uitnodigt,
samenbrengt en verbindt.
Jij bent ook de kerstster,
wanneer je met jouw leven
de weg van anderen verlicht
met goedheid, geduld,
vreugde en goedhartigheid
De kerstengel ben jij,
wanneer je iemand brengt tot de Heer.
Ook ben je de drie wijzen,
als je het beste van jezelf geeft
zonder je af te vragen
aan wie je het schenkt.
De kerstmuziek ben jij,
als je harmonie vindt in je hart.
Het kerstcadeau ben jij,
als je een echte vriendin/vriend bent,
een zuster/broeder voor alle mensen.
De gelukwensen van kerst ben jij,
als je vergeeft en vrede bewerkstelligt
ook als je het moeilijk hebt.

De kerstmaaltijd ben jij,
als je met brood en hoop
de arme naast je verzadigt.
Jij bent de kerstnacht,
als je, nederig en oprecht,
in de stilte van de nacht
de Redder van de wereld ontvangt
zonder lawaai, toeters of bellen;
je bent de glimlach van het vertrouwen
en de tederheid
in de innerlijke vrede
van een voortdurend kerstfeest
dat het Koninkrijk in jou opricht.
Gezegend Kerstfeest voor allen
die het Kerstfeest willen zijn.
(Jorge Mario Bergoglio // paus Franciscus; 2016)
Zalig Kerstmist en een Gezegend 2026!

Hartelijke groeten, Anne-Marie van Straaten

Advent bij de kerststal

Angelique van Straalen — Thu, 11 Dec 2025 18:26:16 +0000

Na Sinterklaas is het zover: de dozen met kerstspullen mogen weer van zolder. Afgelopen weekend heb ik samen met Josué en Dino het grote kerstdorp met de kerststal uit de zolder van de pastorie in Nibbixwoud naar beneden gesjouwd. Stof eraf, lampjes testen, beeldjes zoeken die zich natuurlijk weer onder in de doos verstopt hadden, huisjes opknappen… En deze dagen ben ik druk bezig om in de Cunerakerk, net als ieder jaar, een heel kerstdorp met het kerstverhaal op te bouwen. Het wordt mooi, daar kun je straks echt even bij blijven staan en kijken.
Heb jij thuis ook een kerststal? Misschien een heel eenvoudige met een paar beeldjes, misschien eentje die al jaren meegaat in de familie.
Al die figuren in de kerststal hebben iets te zeggen. Bij de kerststal zien we hoe Maria haar Kindje Jezus in een kribbe legt, een simpele voederbak met wat hooi. De Zoon van God komt kwetsbaar en klein op aarde. Zo laat God ons zien dat Hij dicht bij gewone mensen wil zijn, bij wie het niet perfect is, bij wie zorgen heeft. God is niet ver weg, Hij is dicht bij ons. Misschien herken je de nacht van de herders, met de sterren aan de hemel. Ook in ons leven is er soms nacht: verdriet, eenzaamheid, vragen waar je geen antwoord op weet. Juist dan vertelt de kerststal dat God in onze duisternis komt. Jezus is het licht dat zacht maar duidelijk blijft branden, ook als het om ons heen donker is. Maria die vol vertrouwen “ja” zegt tegen God. Jozef die zijn gezin beschermt en in stilte doet wat God van hem vraagt. De herders die als eersten komen kijken, de wijzen die van ver reizen om Jezus te eren. In hen mogen wij onszelf herkennen: ieder met zijn eigen verhaal, en toch allemaal welkom bij het Kind.
Zo is deze adventstijd een tijd van bezinning. Terwijl ik de kerststal opbouw, maak ik het kerstverhaal ook voor mezelf persoonlijk.

Staat er bij jou thuis ook een kerststal? Misschien is dit een mooi moment om hem bewust neer te zetten. Niet alleen als gezellige versiering, maar als een klein hoekje waar God iets tegen je wil zeggen, waar jij je eigen leven even naast het kerstverhaal kunt leggen. De kerststal helpt ons om het geloof opnieuw te proeven en door te geven: aan kinderen, kleinkinderen en aan iedereen met wie we het delen. Terwijl je de beeldjes neerzet, loop je als het ware zelf het verhaal binnen en kun je samen even stil worden.
Graag nodig ik je uit om in de komende dagen de kerststal thuis een mooie plaats te geven en ook in onze kerken de kerststallen te komen bekijken. Neem gerust de kinderen of de buren mee. Mogen we in deze adventstijd opnieuw ontdekken hoe nabij en teder Gods liefde is, midden in het gewone leven van elke dag.
Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro

Bedevaart naar Rome

Angelique van Straalen — Thu, 13 Nov 2025 21:02:30 +0000

Een Heilig Jaar is bij uitstek een pelgrimsjaar. Dan gaan gelovigen naar Rome, naar de graven van de apostelen Petrus en Paulus. In de vier grote basilieken is dan een Heilige Deur open. Het voelt alsof de hele stad je uitnodigt om binnen te gaan, te bidden en je geloof te vernieuwen.
Op maandag 3 november vertrokken we met twee bussen uit Wognum en Ursem. Meer dan tachtig West-Friezen, vol verwachting en een beetje zenuwachtig. In Rome sloten we aan bij de groep van het bisdom Haarlem-Amsterdam, in totaal ongeveer 162 pelgrims. Vanaf het eerste moment voelden we ons één familie op weg. Elke dag bracht fijne verrassingen, precies zoals een pelgrimage hoort te zijn.
We begonnen in het oude Rome. Tussen de resten van het Romeinse rijk dachten we na over hoe het geloof hier wortel schoot door Petrus en Paulus en zo het Westen bereikte. De stad zelf straalde: de Trevifontein glinsterde, de Spaanse Trappen bruisten van leven en op de Piazza del Popolo genoten we van de sfeer. Rome is één groot openluchtmuseum; je blijft je verwonderen.
Een moment dat ons diep raakte was de viering in de Friezenkerk, vlak bij de Sint-Pieter. We stonden er met de hele bisdomgroep en vierden de eucharistie met onze bisschop. De samenzang klonk warm en stevig. Alles wat we zagen was mooi, maar juist het samen bidden en zingen, in de vieringen en zelfs tijdens het wandelen, was het kloppend hart van de reis. Je voelde echt de verbondenheid.
Op woensdag waren we bij de pauselijke audiëntie, samen met meer dan zestigduizend pelgrims uit de hele wereld. West-Friesland liet zich zien: we gaven paus Leo echte West-Friese kaas. Hij zwaaide, glimlachte en zei vriendelijk: “Bedankt voor de kaas.”
We bezochten de grote basilieken, gingen biddend door de Heilige Deuren en namen overal tijd voor stilte en ontmoeting. We brandden kaarsen en droegen de intenties van thuis met ons mee.
Tussen de vieringen door zwierven we door de stad. We stonden stil bij het Colosseum, liepen over pleinen, ontdekten kleine kerken en smalle steegjes. En ja, we proefden Rome: pizza, pasta, cappuccino en gelato. Het leven smaakte goed en de gesprekken aan tafel waren warm en open.
Zondag keerden we terug naar West-Friesland. Lichamelijk moe, maar van binnen vol nieuwe moed. Wat blijft, is dankbaarheid. We hebben gelachen, gezongen, gebeden en elkaar beter leren kennen. Onze band als gemeenschap is sterker geworden, en we voelen nog steeds dat God met ons meeging, stap voor stap door de stad van de apostelen. Een week om te koesteren, een bedevaart die je niet snel vergeet. En nu? Nu dragen we een beetje van die Romeinse zon mee naar huis.
Hartelijke groeten, pastoor Alvaro

Pastoresteam De Waterkant op bedevaart naar Amsterdam

Angelique van Straalen — Wed, 01 Oct 2025 18:55:55 +0000

Afgelopen maandag trok het pastoresteam van De Waterkant op bedevaart naar Amsterdam. Het werd een hele mooie dag vol ontmoeting en verbondenheid (en het weer was prachtig), een waardevol uitje dat ieder jaar opnieuw een bijzondere ervaring biedt.
De aanleiding voor deze bedevaart was tweeledig: enerzijds het Jubeljaar 2025 dat in de wereldkerk wordt gevierd, anderzijds het 750-jarig bestaan van de stad Amsterdam. Deze bijzondere gelegenheden nodigden ons uit om niet alleen de hoofdstad te bezoeken, maar ook haar rijke religieuze erfgoed beter te leren kennen.
In de ochtend bezochten we de Sint-Nicolaasbasiliek, die dit jaar is verheven tot co-kathedraal van ons bisdom Haarlem-Amsterdam. Daar kregen we een rondleiding door dit imposante gebouw van architect Adrianus Bleijs, dezelfde architect die ook de Victorkerk in Obdam en de Cunerakerk in Nibbixwoud ontwierp. Het was indrukwekkend om de geschiedenis en de prachtige kunstwerken van de basiliek te ontdekken. Centraal stond de Eucharistieviering in de Nicolaaskerk. Deze kerk is bovendien aangewezen als een van de officiële Jubelplaatsen van het bisdom, waardoor de viering extra betekenis kreeg.

’s Middags namen we deel aan de stadswandeling Holy Amsterdam, een nieuw initiatief dat dit jaar is gestart om de religieuze en gelovige achtergrond van de stad te ontdekken. Deze wandeling opende onze ogen voor een vaak verborgen kant van Amsterdam. Tussen de drukke grachten, musea en volle pleinen ontdekten we verhalen van stilte, gebed, naastenliefde en geloof.
We hoorden over schuilkerken en middeleeuwse kapellen, over oude pelgrimsroutes en over de gastvrijheid die eeuwenlang verbonden was met het christelijke leven in de stad. Het initiatief Holy City Amsterdam wil juist deze waardevolle, maar soms vergeten lagen zichtbaar maken. Onze gids, een jonge katholieke man, liet ons met passie zien hoe het religieuze verleden nog altijd voelbaar is: in monumenten, straatnamen en stille plekken die herinneren aan eeuwen van geloof en devotie. Zeker een aanrader om deze stadswandeling zelf te beleven!
Het uitje maakte ons dankbaar en gesterkt om met vernieuwde kracht ons werk in de parochies van De Waterkant voort te zetten. Het is prachtig om de goede samenwerking in ons pastoresteam te ervaren, mooi om te zien hoe ieder met eigen talenten bijdraagt, en hoe we samen als één pastoresteam verder mogen gaan.
Hartelijke groeten,
Pastoor Alvaro

Kom en vier het Jubeljaar mee!

Angelique van Straalen — Wed, 27 Aug 2025 21:04:13 +0000

Deze zomer kreeg ik de kans om iets onvergetelijks te beleven: samen met jongeren uit mijn parochie in Spanje ging ik op bedevaart naar Rome. Daar ontmoetten we meer dan een miljoen leeftijdsgenoten uit alle windstreken. Samen met de paus vierden we het Jubeljaar onder het motto Pelgrims van hoop. Het was indrukwekkend: zingen, bidden, lachen, nieuwe vriendschappen sluiten – het geloof werd zichtbaar, tastbaar, levend. Het voelde alsof de hele wereld één stem en één adem had in dezelfde Geest. Ik kwam thuis met een hart vol vreugde en nieuwe energie.
Ook hier in Westfriesland mogen wij ons als pelgrims van hoop laten zien. In november vertrekken we met zo’n 80 parochianen naar Rome om daar het Jubeljaar te beleven: een unieke kans om als gemeenschap deel te nemen aan dit wereldwijde feest van geloof en verbondenheid.
Toch hoeven we niet te wachten tot die reis. Het Jubeljaar leeft nú, midden onder ons! Op zondag 14 september gaan we samen op dekenale bedevaart naar de Lourdeskapel in Zwaag. Deze bijzondere plek is één van de vijf officiële jubeljaarplaatsen in Noord-Holland. Dat betekent dat we hier, dicht bij huis, de genade en vreugde van het Jubeljaar kunnen ervaren, in verbondenheid met de wereldkerk.
Iedereen kan meedoen: te voet, per fiets of met de auto. Jong en oud, alleen of met gezin of vrienden, het Jubeljaar is voor ons allemaal. Het is een feest van geloof, dankbaarheid en hoop dat we samen willen vieren.
De dag staat in het teken van ontmoeting, vreugde en verbondenheid. Een pelgrimstocht is immers meer dan een reis: het is een ervaring van samen onderweg zijn, met God én met elkaar.
Hou je van zingen? Sluit je dan aan bij het projectkoor dat speciaal voor deze dag wordt samengesteld. We zingen eenvoudige, mooie liederen, zodat iedereen kan meedoen. De repetities starten volgende week: een mooie gelegenheid om je stem te laten klinken en bij te dragen aan de feestelijke sfeer.
Laten we dit Jubeljaar samen vieren met open harten, als pelgrims die zich laten verrassen door Gods genade. Kom mee, laat je raken, laat je bezielen, en beleef dit moment dat je niet voorbij mag laten gaan!
Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro