<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"
	xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/"
	xmlns:wfw="http://wellformedweb.org/CommentAPI/"
	xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/"
	xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"
	xmlns:sy="http://purl.org/rss/1.0/modules/syndication/"
	xmlns:slash="http://purl.org/rss/1.0/modules/slash/"
	>

<channel>
	<title>Nieuws van de Pastor &#8211; R.K. EmmausParochie</title>
	<atom:link href="https://rkemmausparochie.nl/category/nieuws-van-de-pastor/feed/" rel="self" type="application/rss+xml" />
	<link>https://rkemmausparochie.nl</link>
	<description></description>
	<lastBuildDate>Sat, 07 Nov 2026 18:43:35 +0000</lastBuildDate>
	<language>nl-NL</language>
	<sy:updatePeriod>
	hourly	</sy:updatePeriod>
	<sy:updateFrequency>
	1	</sy:updateFrequency>
	<generator>https://wordpress.org/?v=7.1.4</generator>

<image>
	<url>https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2019/12/cropped-logo-emmaus-1-32x32.png</url>
	<title>Nieuws van de Pastor &#8211; R.K. EmmausParochie</title>
	<link>https://rkemmausparochie.nl</link>
	<width>32</width>
	<height>32</height>
</image> 
	<item>
		<title>Van Allerzielen tot Willibrord: wat houdt onze kerk levend?</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/van-allerzielen-tot-willibrord-wat-houdt-onze-kerk-levend/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 07 Nov 2026 18:42:43 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=7152</guid>

					<description><![CDATA[De afgelopen dagen waren onze kerken op veel plaatsen weer goed gevuld. Met Allerzielen kwamen veel mensen samen om hun dierbare overledenen te gedenken. Bekende gezichten, maar ook mensen die [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">De afgelopen dagen waren onze kerken op veel plaatsen weer goed gevuld. Met Allerzielen kwamen veel mensen samen om hun dierbare overledenen te gedenken. Bekende gezichten, maar ook mensen die we niet zo vaak in de kerk zien. Er werden kaarsen aangestoken, namen genoemd en herinneringen opgehaald. Het blijft bijzonder om te zien hoeveel mensen op zulke momenten de weg naar de kerk weten te vinden.<br>Blijkbaar heeft een kerkgebouw voor veel mensen nog altijd een bijzondere betekenis. Het is een plek waar je even stil kunt worden, een kaarsje kunt aansteken of kunt bidden voor iemand die je mist. Onze kerken zijn dan ook niet zomaar gebouwen. Ze zijn verbonden met ons leven, met generaties die ons zijn voorgegaan, met vreugde en verdriet.<br>Tegelijkertijd weten we dat het kerkelijk leven verandert. Ook in onze regio worden de geloofsgemeenschappen kleiner en kunnen we niet alle kerken blijven onderhouden. Dat is niet eenvoudig, juist omdat deze gebouwen voor zoveel mensen dierbaar zijn. Maar het brengt ons ook bij een belangrijke vraag: waar gaat het in de Kerk uiteindelijk om?<br>Op 7 november vieren we het feest van de heilige Willibrord, de patroon van de Nederlandse Kerkprovincie. Ruim dertien eeuwen geleden kwam hij naar onze streken om het Evangelie te verkondigen. Er waren toen nog geen parochiestructuren zoals wij die kennen, geen kerkbesturen en geen volle kerken. Willibrord begon niet met het bouwen van kerken of het organiseren van parochies. Hij begon bij de mensen. Hij vertelde hen over Jezus Christus, bracht hen samen en zo ontstonden geloofsgemeenschappen. Later werden er kerken gebouwd waar mensen samen hun geloof konden vieren.<br>Misschien moeten wij vandaag opnieuw ontdekken wat voor Willibrord vanzelfsprekend was. We zijn soms zo druk bezig met het in stand houden van onze gebouwen en alles wat daarbij komt kijken, dat we bijna zouden vergeten waarvoor die gebouwen eigenlijk bedoeld zijn. Natuurlijk zijn onze kerkgebouwen belangrijk en moeten we er zorgvuldig mee omgaan. Maar uiteindelijk gaat het om de mensen die er samenkomen en om het geloof dat we met elkaar delen.<br>De vieringen van Allerzielen laten zien dat de Kerk nog altijd een plaats heeft in het leven van veel mensen, ook van degenen die niet regelmatig komen. Daar ligt een kans, maar ook een opdracht. Hoe bereiken we deze mensen? Hoe kunnen we hen laten ontdekken dat het geloof niet alleen iets is voor momenten van afscheid, maar juist ook voor het dagelijks leven?<br>We kunnen veel energie steken in het behoud van onze gebouwen. Maar als we evenveel energie zouden steken in het doorgeven van het geloof, zou de toekomst van onze Kerk er misschien heel anders uitzien.<br>Willibrord had geen volle kerken of prachtige kerkgebouwen om te onderhouden. Hij had een Evangelie om te verkondigen. En dat Evangelie hebben wij nog steeds. Misschien is dat wel het belangrijkste om voor ogen te houden wanneer we nadenken over de toekomst van onze Kerk.<br><em>Hartelijk groeten, Pastoor Alvaro</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Hiëronymus: al duizend jaar verbonden met onze regio</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/hieronymus-al-duizend-jaar-verbonden-met-onze-regio/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Sat, 03 Oct 2026 19:50:51 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=7106</guid>

					<description><![CDATA[Vandaag, 30 september staat op de heiligenkalender de naam van de heilige Hiëronymus. Voor onze regio is dat geen onbekende naam. In Wognum staat immers een kerk die aan hem [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Vandaag, 30 september staat op de heiligenkalender de naam van de heilige Hiëronymus. Voor onze regio is dat geen onbekende naam. In Wognum staat immers een kerk die aan hem is toegewijd, voor zover bekend zelfs de enige kerk in Nederland met deze bijzondere heilige als patroon.<br>En die verbondenheid is eeuwenoud. Al rond het jaar 1000 moet in Wognum een kapel hebben gestaan die aan de heilige Hiëronymus was toegewijd. Mogelijk kwam die devotie vanuit de abdij van Egmond, waar monniken zich intensief bezighielden met de Bijbel. Hiëronymus was onder hen bijzonder geliefd.<br>Maar wie was hij eigenlijk? Hiëronymus werd rond het jaar 340 geboren in Dalmatië. Tijdens zijn studie in Rome ontving hij het doopsel. Als jonge man raakte hij steeds meer gegrepen door de Bijbel. Hij wilde de Heilige Schrift niet alleen lezen, maar haar werkelijk verstaan. Daarom leerde hij Grieks en Hebreeuws en verdiepte hij zich in de oorspronkelijke teksten. Uiteindelijk trok hij naar het Heilige Land en vestigde zich in Bethlehem. Daar werkte hij vele jaren aan zijn grote levenswerk: de herziening en vertaling van de Bijbel in het Latijn. Daarbij maakte hij gebruik van de oorspronkelijke teksten en had hij ook contact met Joodse geleerden. Zijn vertaling zou later bekend worden als de Vulgata en eeuwenlang van grote betekenis zijn voor het leven van de Kerk. Hiëronymus wilde Gods Woord zo doorgeven dat mensen het konden verstaan.<br>Ook de geschiedenis van de kerk in Wognum gaat ver terug. Onder de oude Hiëronymuskerk, waar nu de PKN staat, zijn fundamenten gevonden die mogelijk afkomstig zijn van een kapel uit het begin van de elfde eeuw. Na de Reformatie bleef de katholieke gemeenschap bestaan. Eerst vierde men het geloof in een schuilkerk, later kwamen er grotere kerkgebouwen. In het parochiecentrum hangt nog altijd een reeks schilderijen die deze geschiedenis zichtbaar maakt.<br>De huidige Hiëronymuskerk werd op 14 augustus 1970 door mgr. Zwartkruis gewijd. Het gebouw is jong, maar de geloofsgeschiedenis waarop het rust is bijna duizend jaar oud. Bij de ingang van de kerk staat op de wijdingssteen: “Treed toe tot Hem, de levende steen. Laat u als levende stenen voegen in de bouw van de geestelijke tempel.”<br>Misschien is dat juist aan het begin van een nieuw seizoen een prachtige opdracht voor ons. Hiëronymus maakte Gods Woord verstaanbaar voor de mensen van zijn tijd. Ook wij worden geroepen om de Blijde Boodschap zichtbaar en verstaanbaar te maken voor de mensen van onze streek. Dat doen we niet alleen met woorden, maar vooral door samen een levende Kerk te zijn: een gemeenschap die openstaat voor iedereen en waarin verbondenheid, geloof en liefde mogen stralen in een wereld die daar zo naar verlangt.<br>Heilige Hiëronymus, bid voor ons.<br><em>Hartelijk groeten, Pastoor Álvaro</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Nieuw seizoen: bouwen aan de toekomst</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/nieuw-seizoen-bouwen-aan-de-toekomst/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 27 Aug 2026 21:55:01 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=7087</guid>

					<description><![CDATA[De zomer loopt ten einde en langzaam vullen de agenda&#8217;s zich weer. Voor de vakantie kwamen kerkbestuur en pastoresteam samen om terug te blikken op het beleid van onze parochies [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">De zomer loopt ten einde en langzaam vullen de agenda&#8217;s zich weer. Voor de vakantie kwamen kerkbestuur en pastoresteam samen om terug te blikken op het beleid van onze parochies en vooruit te kijken naar de toekomst van onze regio.<br>We deden dat met open ogen. We zien dat het aantal kerkgangers afneemt en dat veel van onze vrijwilligers en gelovigen ouder worden. Zorgelijk is ook dat het aantal doopsels, communicantjes en vormelingen de afgelopen jaren fors is afgenomen. We merken hoe lastig het is om nieuwe mensen te vinden die mee willen doen. Dat zijn geen makkelijke gesprekken, maar we vinden het belangrijk om ze eerlijk te voeren. Alleen wie de werkelijkheid onder ogen ziet, kan samen op zoek naar nieuwe wegen.<br>Een ding werd tijdens deze bijeenkomst heel duidelijk: samenwerking is de sleutel. Niet als losse eilanden naast elkaar, maar als parochies die elkaar opzoeken, delen wat goed werkt, en samen dragen wat soms zwaar is. Dat betekent ook veranderingen durven doorvoeren, besluiten nemen en oude schema&#8217;s en structuren durven loslaten. Dat vraagt om lef en vertrouwen, maar het maakt ons sterker.<br>Tegelijk willen we iets niet uit het oog verliezen: de kern van waar het om gaat. Ons doel is niet om gebouwen in stand te houden, maar om nieuw leven en inspiratie te blazen in onze regio. Kerk zijn is meer dan gebouwen en structuren. Het is een plek waar mensen God ontmoeten, waar gebed en gemeenschap samenkomen, waar troost en verbondenheid te vinden zijn. Die kern willen we niet kwijtraken, maar juist naar voren brengen, wat er ook verandert.<br>Dat nieuwe leven zien we al ontstaan. In september start in onze regio de Alphacursus, in Hoogwoud en in Nibbixwoud. Een mooie kans voor verdieping en om samen op zoek te gaan naar wat geloven vandaag betekent.<br>Want ondanks de uitdagingen is er hoop. Hoop is geen naïef optimisme, maar het vertrouwen dat God met ons meegaat, ook in tijden van verandering. Hoop maakt dat we niet blijven hangen in wat wegvalt, maar oog krijgen voor wat nieuw kan groeien.<br>Dit werkjaar gaan we samen verder bouwen: met realisme over waar we staan, met de wil om samen te werken over de grenzen van onze eigen parochie heen, en met een hart dat gericht blijft op het wezenlijke. Zo maken we ruimte voor wat komen gaat.<br>Van harte een goed begin van dit nieuwe werkjaar gewenst, gedragen door Gods zegen.<br><em>Hartelijk groeten, Pastoor Alvaro</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Van overleven naar leven</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/van-overleven-naar-leven/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 29 Apr 2026 20:25:20 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6985</guid>

					<description><![CDATA[Afgelopen week kwam het kerkbestuur van De Waterkant weer bij elkaar. Ook deze week vergadert het pastores team. We maken plannen, roosters, agenda’s, notulen en beleidsstukken. Dat is nodig. Er [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Afgelopen week kwam het kerkbestuur van De Waterkant weer bij elkaar. Ook deze week vergadert het pastores team. We maken plannen, roosters, agenda’s, notulen en beleidsstukken. Dat is nodig. Er zijn vergaderingen van het kerkbestuur en de parochieraden, overleg in het pastorale team, roosters voor vieringen, afspraken over gebouwen, financiën, vrijwilligers en werkgroepen. Zonder structuur loopt een samenwerking vast.<br>Maar toch blijft er een vraag knagen: zijn wij vooral bezig om de kerk overeind te houden, of durven wij samen te bouwen aan een kerk die leeft? Want de kerk leeft niet van papier. De kerk leeft niet van vergaderingen. De kerk leeft niet van roosters, hoe noodzakelijk die ook zijn. De kerk leeft van Christus.<br>Afgelopen weekend zei Jezus in het evangelie: “Mijn schapen luisteren naar mijn stem.” Dat raakt mij. Wij luisteren naar zoveel stemmen. De stem van angst zegt: het wordt toch alleen maar minder. De stem van behoud zegt: laten we vasthouden aan wat we nog hebben. De stem van vermoeidheid zegt: ik kan niet meer. De stem van gewoonte zegt: zo hebben we het altijd gedaan. Maar Jezus spreekt anders. Zijn stem zegt niet: houd krampachtig vast. Zijn stem zegt: volg Mij. Niet terug naar vroeger, maar vooruit, met Mij.<br>Tijdens de Chrismamis vertelde de bisschop dat er dit jaar in ons bisdom tot nu toe al meer dan 160 jongeren zijn gedoopt. Dat vond ik prachtig. En eerlijk gezegd werd ik ook een beetje jaloers. Een goede jaloezie, hoop ik. Collega’s uit andere regio’s vertellen dat er nieuwe mensen komen: jongeren en volwassenen die geraakt worden door het geloof. Soms hoor ik zelfs dat jongeren uit onze eigen dorpen buiten onze regio naar de kerk gaan.<br>Dan doet dat iets met mij. Niet uit bezit, alsof mensen van “ons” zijn, maar omdat het een vraag stelt aan ons allemaal. Wat zoeken zij daar? Wat missen zij misschien bij ons? Vinden zij daar meer warmte? Meer vreugde? Meer geloof? Meer stilte? Meer duidelijkheid? Meer gemeenschap? Die vragen zijn spannend, maar we mogen ze niet ontwijken.<br>Er gebeurt veel goeds in onze parochies. Dat wil ik helder zeggen. Er zijn mensen die al jaren trouw dienen. Vrijwilligers die deuren openen, kaarsen aansteken, zingen, lezen, bezoeken, schoonmaken, organiseren, bidden en blijven komen. Mensen die met liefde klaarstaan. Zonder hen zou er veel niet mogelijk zijn. Zij zijn een groot geschenk. Daar ben ik dankbaar voor. Maar dankbaarheid mag ons niet in slaap laten vallen.<br>Trouw aan het verleden mag ons niet blind maken voor de toekomst. Wij zijn niet geroepen om alleen te bewaren wat er nog is. Wij zijn geroepen om de Blijde boodschap door te geven.<br>De samenwerking binnen De Waterkant mag daarom niet alleen gaan over het verdelen van wat schaarser wordt. Wie doet welke viering? Welke kerk is wanneer open? Hoe vullen we het rooster? Dat zijn belangrijke vragen, maar ze zijn niet genoeg. De diepere vraag is: hoe worden wij samen een kerk die straalt?<br>Eenheid betekent niet dat alle parochies hetzelfde moeten worden. Elk dorp heeft zijn eigen gezicht, geschiedenis en ziel. Maar eenheid betekent wel dat we ophouden met denken in eilandjes. Niet: mijn kerk, mijn viering, mijn groep. Maar: samen zijn wij Kerk van Christus in deze regio.<br>29 april 2026 Jaargang 10, nummer 17<br>Van de pastores…<br>Misschien moeten we bij elke vergadering, elk rooster en elk plan één vraag centraal zetten: helpt dit mensen dichter bij Christus te komen? Helpt dit om geloof te laten groeien? Maakt dit onze kerk warmer, opener, levender? Want een kerk die alleen organiseert, wordt moe.<br>De toekomst van De Waterkant ligt niet alleen in onze plannen. Zij begint niet met een nieuw document, maar met een nieuw vuur in ons hart. En dat vuur wordt aangestoken waar mensen samen luisteren naar de Goede Herder. Dan worden onze kerken geen plaatsen van heimwee, maar plaatsen van leven. Niet omdat wij zo sterk zijn, maar omdat Hij leeft. Van overleven naar leven.<br></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Gods zegen toegewenst en hartelijk groeten, Pastoor Álvaro</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Van Stille Omgang naar Goede Week</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/van-stille-omgang-naar-goede-week/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 25 Mar 2026 22:47:49 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6919</guid>

					<description><![CDATA[Afgelopen zaterdag was het zo’n dag die je niet licht vergeet. Met een groep van meer dan veertig mensen, onder wie ook verschillende jongeren, trokken we vanuit Nibbixwoud te voet [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Afgelopen zaterdag was het zo’n dag die je niet licht vergeet. Met een groep van meer dan veertig mensen, onder wie ook verschillende jongeren, trokken we vanuit Nibbixwoud te voet naar Amsterdam om deel te nemen aan de Stille Omgang. Alleen al het samen onderweg zijn had iets bijzonders. Je merkt dan dat je niet alleen gelooft, niet alleen hoopt en niet alleen bidt. Je bent samen Kerk, pelgrims op weg.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-4.png" alt="" class="wp-image-6920"/></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>Samen met Dino mocht ik een stukje meewandelen tot Onderdijk. Tja, mijn conditie is niet helemaal berekend op 45 kilometer lopen zonder training… Later op de avond waren we opnieuw in Amsterdam, waar we ons aansloten bij de groep uit West-Friesland voor de eucharistieviering in de Sint-Nicolaas Co-Kathedraal. Ook waren er twee bussen met West-Friezen gekomen, en het Cunerakoor uit Nibbixwoud was per bus naar Amsterdam gereisd om de zang tijdens de viering op prachtige wijze te verzorgen. Het was indrukwekkend om zoveel mensen uit onze eigen streek en uit onze parochies bijeen te zien. Mensen van verschillende leeftijden, met verschillende verhalen, maar verbonden in hetzelfde geloof. Zulke momenten doen een mens goed. Ze geven moed. Ze laten zien dat geloof ook vandaag leeft.<br>En ondertussen gaat de tijd verder. Na zo’n bijzondere dag stappen we meteen weer een nieuwe, intensieve week binnen. De komende dagen vragen veel aandacht en inzet. In de parochies wordt op allerlei plaatsen hard gewerkt, want de Goede Week en Pasen zijn zonder twijfel de drukste, maar ook de mooiste dagen van het kerkelijk jaar. Er moet van alles gebeuren: boekjes worden voorbereid, er is overleg met kosters en vrijwilligers, koren repeteren, palmpaasstokken worden versierd en buxustakjes worden geknipt voor Palmzondag.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img fetchpriority="high" decoding="async" width="376" height="272" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-5.png" alt="" class="wp-image-6921" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-5.png 376w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-5-300x217.png 300w" sizes="(max-width: 376px) 100vw, 376px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>Misschien lijkt zo’n buxustakje maar iets kleins. En toch draagt het een rijke betekenis in zich. Juist dat kleine groene takje zegt veel over ons geloof en misschien ook wel over onze parochiegemeenschappen. Het bijzondere van buxus is dat het groen blijft. Of het nu vriest, stormt, sneeuwt of hagelt, het blijft leven uitstralen. Het geeft niet zomaar op. Dat is een prachtig beeld voor wat wij als gelovigen mogen zijn. Meer nog: het zegt ons iets over Jezus zelf. Ook door lijden, afwijzing en dood heen blijft in Hem het leven overeind. Hij laat zich niet breken. Zijn liefde houdt stand.<br>Daarom is het buxustakje veel meer dan een traditie of een eenvoudige versiering. Het is een teken van hoop, ja zelfs een belofte. Palmzondag kijkt immers al vooruit naar Pasen. Achter het kruis st aat niet het einde, maar de overwinning van het leven. Daarom nemen veel mensen na de viering van Palmzondag zo’n palmtakje mee naar huis en steken het achter een kruisbeeld. Dat is een klein, maar krachtig gebaar. Alsof je zegt: ook in ons huis mag zichtbaar zijn dat het kruis niet het laatste woord heeft. In elk huis is wel iets van zorg, spanning, verdriet of gemis. Ieder huisje heeft zijn kruisje, zeggen we weleens. Maar dankzij Christus mag er ook in ieder huis een teken van overwinning zijn, een teken van vrede, hoop en nieuw leven.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img decoding="async" width="314" height="150" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-6.png" alt="" class="wp-image-6922" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-6.png 314w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/03/image-6-300x143.png 300w" sizes="(max-width: 314px) 100vw, 314px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"><br>Misschien is dat wel precies de uitnodiging van deze dagen. Niet alleen druk bezig zijn met alle voorbereidingen, hoe belangrijk die ook zijn, maar ook innerlijk mee op weg gaan. De Goede Week nodigt ons uit om dicht bij Jezus te blijven: op de weg van de intocht, van het Laatste Avondmaal, van het kruis en uiteindelijk van de verrijzenis. Wie die weg met Hem gaat, ontdekt dat Pasen geen oud verhaal is, maar een levende werkelijkheid. Juist in een wereld die soms koud en onzeker aanvoelt, klinkt wat wij volgende week vieren als een krachtig antwoord: het leven wint.<br>Laten wij daarom met vertrouwen de Goede Week binnengaan. In het geloof dat God ook nu werkt, in onze parochies, in onze gezinnen en in ons eigen leven. En laten wij, net als dat groene buxustakje, mensen van hoop blijven.<br><em>Met hartelijk groeten, Pastoor Álvaro</em></p>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>West-Friese temperament</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/west-friese-temperament/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 18 Feb 2026 21:20:46 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6879</guid>

					<description><![CDATA[De West-Friezen zijn niet nieuwsgierig hoor… ze willen alleen graag alles weten. En als we iets weten, dan hebben we er meestal ook meteen een mening over. Kritiek? Jazeker. Niet [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">De West-Friezen zijn niet nieuwsgierig hoor… ze willen alleen graag alles weten. En als we iets weten, dan hebben we er meestal ook meteen een mening over. Kritiek? Jazeker. Niet om iemand af te branden, maar omdat we houden van duidelijkheid. En eerlijk is eerlijk: die neiging tot kritisch kijken is soms een last voor de ander, maar het kan ook een cadeau zijn, als je ’m eens op jezelf richt.<br>Precies daarom past Aswoensdag zo goed bij ons. De veertigdagentijd is als een soort West-Friese APK voor je hart: even niet alleen kijken wat er mis is met de wereld, maar kritisch, nuchter en met open ogen kijken naar wat er in míj scheef zit. Niet om jezelf de grond in te praten, wel om weer heel te worden.<br>Want dat woord boete heeft bij ons een nare bijsmaak. Boete klinkt als straf. “Hij zal ervoor boeten,” zeggen we, en dan bedoelen we: betalen, lijden, boem is ho. Maar vraag het aan een visser en je krijgt een ander antwoord. Boeten betekent heel maken. Na de vangst boet hij zijn netten: gaten dicht, scheuren herstellen, zodat het weer werkt zoals het bedoeld is. En vroeger had je de ketellapper: een ketel boeten, ook weer datzelfde. Niet straffen, maar repareren.<br>En dan is er dat beeld van “in zak en as zitten”. Dat kennen we als: in de put, alles donker, nergens zin in. Het komt uit een oud joods rouwgebruik: een ruwe zak aantrekken en as op het hoofd als teken van verdriet en vergankelijkheid. Soms voelen mensen zich zo door alles wat er over hen gezegd wordt, door nieuwsgierigheid, door kritiek. Dan is het alsof je vanzelf in die as belandt.<br>Maar de veertigdagentijd is niet bedoeld als somber moeras. Het is bezinning en herstel. Maskers af, eerlijk worden over wat stof is in je leven, wat leeg is, wat je kapotmaakt. En tegelijk is er hoop: vandaag krijgen we het askruisje. Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Ja, we zijn kwetsbaar. Maar was het niet uit stof dat God de mens schiep en hem zijn adem inblies?<br>Dus laten we beginnen. Wees een echte West-Fries met jezelf: nieuwsgierig en kritisch, maar dan met mildheid. Laten we boeten, dat wil zeggen heel maken, zodat God uit het stof van ons bestaan opnieuw een mens kan vormen naar zijn beeld.<br>Ik wens jullie allen een goede veertigdagentijd, op weg naar Pasen.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kerkbalans: Jouw steun telt&#8230;</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/kerkbalans-jouw-steun-telt/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Wed, 14 Jan 2026 22:24:35 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws]]></category>
		<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6818</guid>

					<description><![CDATA[Het is weer zover: in deze januaridagen staat Actie Kerkbalans in onze parochies in de schijnwerpers. Het thema is prachtig en precies raak: geef vandaag voor je kerk van morgen. [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Het is weer zover: in deze januaridagen staat Actie Kerkbalans in onze parochies in de schijnwerpers. Het thema is prachtig en precies raak: geef vandaag voor je kerk van morgen. En eerlijk is eerlijk, zonder die steun kan het morgen een stuk stiller worden.<br>Als je “Kerkbalans” hoort, denk je misschien meteen aan het kerkgebouw: een lekkend dak, de verwarming die het begeeft, onderhoud dat nooit stopt. Dat hoort er zeker bij. Maar kerk zijn is zóveel meer dan stenen en hout. Kerk, dat zijn mensen. Een plek waar we samen vieren, bidden, zingen, luisteren naar Gods Woord. Waar kinderen en volwassenen geloofsverdieping krijgen. Waar we elkaar ontmoeten, waar we er zijn voor wie alleen is, rouwt, zorgen heeft of gewoon even een luisterend oor nodig heeft. En dat is eigenlijk de kern van ons geloof: God gaat met ons mee. Wij hoeven het leven niet alleen te dragen. En juist daarom horen we bij elkaar. We zijn een gemeenschap, een thuis, een netwerk van geloof, hoop en liefde. In de kerk ontdekken we steeds opnieuw dat we deel uitmaken van iets dat groter is dan wijzelf.<br>Maar wat is Kerkbalans precies? Kerkbalans is een gezamenlijke actie van verschillende kerken in Nederland. Al sinds 1973 vragen zij elk jaar in de tweede helft van januari om een bijdrage voor de plaatselijke geloofsgemeenschap. Want parochies krijgen geen subsidie. Wat we samen opbouwen, kan alleen bestaan dankzij de inzet én de steun van de eigen leden.<br>Dan hoor je vaak: gaat dat geld naar Haarlem? Nee. Het grootste deel is echt voor onze eigen parochie. Daarmee betalen we pastorale zorg en activiteiten, en ook de gewone kosten: energie, verzekeringen, belastingen, onderhoud en organisatie. Een deel gaat naar de Regionale Centrale Financiering (RCF), zodat ook in onze regio pastorale inzet mogelijk blijft. Als die inkomsten dalen, kan dat betekenen dat er minder menskracht is. Daarom maakt uw bijdrage verschil.<br>In de Kerk is geld wel noodzaak, maar geen hoofdzaak, geld is nooit het doel. Het doel is dat we kerk kunnen blijven: een plek waar mensen hoop vinden, waar geloof kan groeien, waar we elkaar dragen, en waar God ons raakt met zijn nabijheid.<br>Dank aan iedereen die geeft, groot of klein: elke bijdrage telt. Samen bouwen we aan een levende kerk, vandaag én morgen.</p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro</em><br></p>



<figure class="wp-block-image size-large"><img decoding="async" width="1024" height="564" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/01/image-1024x564.png" alt="" class="wp-image-6819" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/01/image-1024x564.png 1024w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/01/image-300x165.png 300w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/01/image-768x423.png 768w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2026/01/image.png 1040w" sizes="(max-width: 1024px) 100vw, 1024px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph"></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Een zalig uiteinde en een goed begin</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/een-zalig-uiteinde-en-een-goed-begin/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Fri, 02 Jan 2026 23:03:22 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6670</guid>

					<description><![CDATA[Het woord &#8216;zalig&#8217; betekent oorspronkelijk &#8216;intens gelukkig&#8217;; &#8216;het eeuwig heil deelachtig&#8217;; &#8216;verrukking teweegbrengend&#8217;; en &#8216;heerlijk&#8217;. Langzamerhand heeft die laatste betekenis de overhand gekregen. Tijdens het kerstdiner zullen veel mensen dan [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Het woord &#8216;zalig&#8217; betekent oorspronkelijk &#8216;intens gelukkig&#8217;; &#8216;het eeuwig heil deelachtig&#8217;; &#8216;verrukking teweegbrengend&#8217;; en &#8216;heerlijk&#8217;. Langzamerhand heeft die laatste betekenis de overhand gekregen. Tijdens het kerstdiner zullen veel mensen dan ook tegen degene die gekookt heeft gezegd hebben dat ze een gerecht ‘zalig’ vonden. Zelf zou ik dat niet zo gauw op die manier zeggen, al ben ik het er meestal wel van harte mee eens.<br>Wel wens ik mensen nog altijd een zalig Kerstfeest, niet alleen in de kerk, maar ook in de familiekring. En bij de jaarwisseling wens ik ook iedereen een zalig Nieuwjaar.<br>Zo vlak voor het begin van het nieuwe jaar kun je mensen natuurlijk ook een zalig uiteinde en een goed begin wensen, maar daarbij heb ik het idee dat dat zalig uiteinde eerder verwijst naar het einde van het leven dan naar het einde van het jaar. Nu mag het levenseinde natuurlijk ook wel zalig zijn. Dan komt de oorspronkelijke betekenis van het woord zalig weer om de hoek kijken: deelhebbend aan het heil. In elk geval gun ik dat iedereen, dat wij na de dood het eeuwig leven mogen ontvangen, of om het plechtig te zeggen: het eeuwig leven deelachtig mogen zijn.<br>Maar laten we nu eerst maar eens terugblikken op het afgelopen jaar. In veel parochies biedt de viering op Oudejaarsavond daartoe een mooie gelegenheid.<br>Daarna staan we aan de start van het nieuwe jaar. Wist u dat er in de kerk op 1 januari een hoogfeest wordt gevierd? Dat is nog niet zo lang zo en hier in Nederland vindt het ook maar mondjesmaat ingang. Toch wordt het in enkele parochies al gevierd en dat zullen er ongetwijfeld steeds meer worden. Het gaat om het feest van Maria Moeder van God. Deze titel van Maria kennen we uit het Wees Gegroet. Moeder van God is de oudste titel van Maria. De kerkelijke bekrachtiging van deze titel vond plaats in het jaar 431 op het concilie van Efeze. Bij de vijftienhonderdste gedenkdag van dit concilie op 11 oktober 1931 riep paus Pius XI dit feest in het leven. Tot in de jaren zestig werd het dan ook gevierd op 11 oktober. Paus Paulus VI verplaatste dit feest naar 1 januari en verhief het tot Hoogfeest. Sindsdien wordt het dus gevierd op de achtste dag oftewel de oktaafdag van Kerstmis. Op deze dag werd van oudsher de besnijdenis van Christus gevierd. Volgens de Joodse voorschriften vond de besnijdenis namelijk plaats op de achtste dag na zijn geboorte. In het Evangelie dat op 1 januari wordt gelezen wordt de besnijdenis van Christus dan ook genoemd, maar Maria als moeder van dit pasgeboren jongetje krijgt op die dag de ereplaats als moeder van God.<br>Ik wens u allen, ja, laat ik het toch maar zeggen, een zalig uiteinde en een goed begin.<br><em>Hartelijke groeten, Pastor Bert Glorie</em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Kerstfeest</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/kerstfeest/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 25 Dec 2025 13:52:21 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6665</guid>

					<description><![CDATA[Kerstfeest ben jij,als je besluit elke dag opnieuwgeboren te worden,als je God binnenlaat in je hart.De kerstboom ben jij,als je je met kracht verzettegen de stormen en moeilijkhedenin het leven.De [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Kerstfeest ben jij,<br>als je besluit elke dag opnieuw<br>geboren te worden,<br>als je God binnenlaat in je hart.<br>De kerstboom ben jij,<br>als je je met kracht verzet<br>tegen de stormen en moeilijkheden<br>in het leven.<br>De kerstversiering ben jij,<br>als jouw mooie kanten<br>de kleuren zijn die je leven glans geven.<br>De kerstklok ben jij, als je uitnodigt,<br>samenbrengt en verbindt.<br>Jij bent ook de kerstster,<br>wanneer je met jouw leven<br>de weg van anderen verlicht<br>met goedheid, geduld,<br>vreugde en goedhartigheid<br>De kerstengel ben jij,<br>wanneer je iemand brengt tot de Heer.<br>Ook ben je de drie wijzen,<br>als je het beste van jezelf geeft<br>zonder je af te vragen<br>aan wie je het schenkt.<br>De kerstmuziek ben jij,<br>als je harmonie vindt in je hart.<br>Het kerstcadeau ben jij,<br>als je een echte vriendin/vriend bent,<br>een zuster/broeder voor alle mensen.<br>De gelukwensen van kerst ben jij,<br>als je vergeeft en vrede bewerkstelligt<br>ook als je het moeilijk hebt.</p>





<figure class="wp-block-image size-large"><img loading="lazy" decoding="async" width="439" height="1024" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-2-439x1024.png" alt="" class="wp-image-6666" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-2-439x1024.png 439w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-2-128x300.png 128w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-2.png 502w" sizes="(max-width: 439px) 100vw, 439px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">De kerstmaaltijd ben jij,<br>als je met brood en hoop<br>de arme naast je verzadigt.<br>Jij bent de kerstnacht,<br>als je, nederig en oprecht,<br>in de stilte van de nacht<br>de Redder van de wereld ontvangt<br>zonder lawaai, toeters of bellen;<br>je bent de glimlach van het vertrouwen<br>en de tederheid<br>in de innerlijke vrede<br>van een voortdurend kerstfeest<br>dat het Koninkrijk in jou opricht.<br>Gezegend Kerstfeest voor allen<br>die het Kerstfeest willen zijn.<br>(Jorge Mario Bergoglio // paus Franciscus; 2016)<br>Zalig Kerstmist en een Gezegend 2026!<br></p>



<p class="wp-block-paragraph"><em>Hartelijke groeten, Anne-Marie van Straaten</em></p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="493" height="694" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-3.png" alt="" class="wp-image-6667" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-3.png 493w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-3-213x300.png 213w" sizes="(max-width: 493px) 100vw, 493px" /></figure>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
		<item>
		<title>Advent bij de kerststal</title>
		<link>https://rkemmausparochie.nl/advent-bij-de-kerststal/</link>
		
		<dc:creator><![CDATA[Angelique van Straalen]]></dc:creator>
		<pubDate>Thu, 11 Dec 2025 18:26:16 +0000</pubDate>
				<category><![CDATA[Nieuws van de Pastor]]></category>
		<guid isPermaLink="false">https://rkemmausparochie.nl/?p=6642</guid>

					<description><![CDATA[Na Sinterklaas is het zover: de dozen met kerstspullen mogen weer van zolder. Afgelopen weekend heb ik samen met Josué en Dino het grote kerstdorp met de kerststal uit de [&#8230;]]]></description>
										<content:encoded><![CDATA[
<p class="wp-block-paragraph">Na Sinterklaas is het zover: de dozen met kerstspullen mogen weer van zolder. Afgelopen weekend heb ik samen met Josué en Dino het grote kerstdorp met de kerststal uit de zolder van de pastorie in Nibbixwoud naar beneden gesjouwd. Stof eraf, lampjes testen, beeldjes zoeken die zich natuurlijk weer onder in de doos verstopt hadden, huisjes opknappen… En deze dagen ben ik druk bezig om in de Cunerakerk, net als ieder jaar, een heel kerstdorp met het kerstverhaal op te bouwen. Het wordt mooi, daar kun je straks echt even bij blijven staan en kijken.<br>Heb jij thuis ook een kerststal? Misschien een heel eenvoudige met een paar beeldjes, misschien eentje die al jaren meegaat in de familie.<br>Al die figuren in de kerststal hebben iets te zeggen. Bij de kerststal zien we hoe Maria haar Kindje Jezus in een kribbe legt, een simpele voederbak met wat hooi. De Zoon van God komt kwetsbaar en klein op aarde. Zo laat God ons zien dat Hij dicht bij gewone mensen wil zijn, bij wie het niet perfect is, bij wie zorgen heeft. God is niet ver weg, Hij is dicht bij ons. Misschien herken je de nacht van de herders, met de sterren aan de hemel. Ook in ons leven is er soms nacht: verdriet, eenzaamheid, vragen waar je geen antwoord op weet. Juist dan vertelt de kerststal dat God in onze duisternis komt. Jezus is het licht dat zacht maar duidelijk blijft branden, ook als het om ons heen donker is. Maria die vol vertrouwen “ja” zegt tegen God. Jozef die zijn gezin beschermt en in stilte doet wat God van hem vraagt. De herders die als eersten komen kijken, de wijzen die van ver reizen om Jezus te eren. In hen mogen wij onszelf herkennen: ieder met zijn eigen verhaal, en toch allemaal welkom bij het Kind.<br>Zo is deze adventstijd een tijd van bezinning. Terwijl ik de kerststal opbouw, maak ik het kerstverhaal ook voor mezelf persoonlijk.</p>



<figure class="wp-block-image size-full"><img loading="lazy" decoding="async" width="848" height="639" src="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image.png" alt="" class="wp-image-6643" srcset="https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image.png 848w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-300x226.png 300w, https://rkemmausparochie.nl/wp-content/uploads/2025/12/image-768x579.png 768w" sizes="(max-width: 848px) 100vw, 848px" /></figure>



<p class="wp-block-paragraph">Staat er bij jou thuis ook een kerststal? Misschien is dit een mooi moment om hem bewust neer te zetten. Niet alleen als gezellige versiering, maar als een klein hoekje waar God iets tegen je wil zeggen, waar jij je eigen leven even naast het kerstverhaal kunt leggen. De kerststal helpt ons om het geloof opnieuw te proeven en door te geven: aan kinderen, kleinkinderen en aan iedereen met wie we het delen. Terwijl je de beeldjes neerzet, loop je als het ware zelf het verhaal binnen en kun je samen even stil worden.<br>Graag nodig ik je uit om in de komende dagen de kerststal thuis een mooie plaats te geven en ook in onze kerken de kerststallen te komen bekijken. Neem gerust de kinderen of de buren mee. Mogen we in deze adventstijd opnieuw ontdekken hoe nabij en teder Gods liefde is, midden in het gewone leven van elke dag.<br><em>Hartelijke groeten, Pastoor Alvaro<br></em></p>
]]></content:encoded>
					
		
		
			</item>
	</channel>
</rss>
