Zopas vernam ik dat je mij zoekt. Dat maakt me blij en dus kom ik je zeker tegemoet.
Al eeuwen help ik mensen om mij te vinden. Dat is heel eenvoudig hoor: ik kom gewoon in hun leven. Vaak ben ik wel teleurgesteld als ze mij niet herkennen. Dat komt omdat ze dan al een voorstelling van mij gemaakt hebben en menen te weten hoe ik er moet uitzien. Daar zitten ze dan tevergeefs naar uit te kijken, terwijl ze er blind voor blijven dat ik heel dichtbij ben. Ik moet dikwijls lachen om de gekke beelden die ze van mij maken. Zoals een danser met vier armen of een guitige olifant.
Bij de Simpsons ben ik een grote reus in zijn hemd.
Met zijn lompe voeten dreigt hij Homer wel eens te verpletteren.
Best leuk, maar dat maakt mij toch triestig. Want zo ben ik helemaal niet en ik zit echt niet ergens boven de wolken almachtig te zijn.
Toch krijgen mensen dat maar niet uit hun hoofd.
Ik moet per se de grote baas zijn, die de wetten stelt voor alles en iedereen.
Maar iemand die baas over je speelt, daar heb je toch alleen maar schrik van?
Neen, zo iemand ben ik niet. Ik wil liefhebben, niet heersen.
Wat ik noodzakelijke vormen van liefde vind, moet je niet mijn geboden noemen.
Want ik weet waarom je mij zoekt. Daarom ben ik al dicht bij jou vanaf je geboorte.
Toen je als baby voor het eerst je oogjes opende, zag je niet een hoop genetisch materiaal waaruit je door de evolutie voortgekomen was, maar iemand die zich glimlachend over je boog en liefde uitstraalde. Dat maakte je rustig, want onbewust kreeg je het vertrouwen dat het die liefde was die je leven mogelijk zou maken. Dit heeft zich wellicht al duizend keer herhaald in je leven. Als je dat echt wil zien, dan zie je dat ook:
hoe er overal iets op de mensen afkomt dat getuigt van mijn grote liefde. Het doet je leven.
Het doet je geloven in jezelf. Het wordt je voortdurend geschonken door andere mensen.
Maar soms ook door gelukkige omstandigheden, door de natuurlijke gang van zaken,
kortom door alles waardoor je kansen krijgt om je leven uit te bouwen.
Het doet je groeien, het maakt je vrij en zelfstandig. Dat ‘het’ ben ik dus.
Mijn aanwezigheid kan je ook weerbaarder maken als lijden en verdriet op je afkomen.
Daar sta ik even hulpeloos tegenover als jij.
Maar ik bèn er. Ik kèn je noden en wil je er doorheen helpen.
Het verhaal gaat dat ik lang geleden al aan Mozes verteld heb wie of liever hoe ik ben: ‘Ik ben de HEER, JHWH’, zei ik, dat is ‘Ik-zal-er-altijd-zijn’ en ‘Ik heb de noodkreten van mijn volk gehoord’.
Als jij je daar op een dag allemaal bewust van wordt, kom je mij wel op het spoor.
Dan ontdek je dat de bron van al die liefde zonder grenzen is en dat ze alles overstijgt, ook het kwaad en het lijden en zelfs de dood. Sommigen noemen het Liefde, met een hoofdletter.
Dat heb ik graag.
Want dat is wel het mooiste beeld dat ze van mij kunnen maken.
Ja, fluister ik dan: dat bèn ik.
Een Liefde die blijft en die je doet leven. Ook als je doodgaat.
Of als er niemand anders meer voor je is. Maak dus alstublieft maar geen gekke voorstellingen meer van mij, want dan loop je mij mis.
Doe liever zoals Jezus van Nazareth.
Die wist dat ik in hem aanwezig was en toonde dat in het openbaar:
hij bejegende alle mensen, zonder onderscheid, liefdevol.
Hij schonk ze leven, hoop en toekomst en gaf daar zelfs zijn eigen leven voor.
Daarom noemden ze hem mijn Zoon.
Dat heb ik altijd fijn gevonden. Ook al is het weer een beeld uit de mensenwereld, zoals Jezus en zijn vrienden mij ook Vader noemen. Dat heb ik veel liever dan Heer of Koning of Almachtige.
Al die bazen, weet je nog? Als een goede vader heb ik Jezus dan ook niet in de steek gelaten toen hij gekruisigd werd.
Ik ben nog altijd bij hem en hij is nog altijd bij mij.
Zo gaat dat tussen een goede vader en een goede zoon of dochter.
Zo zal het ook gaan tussen jou en mij.

Zoek dus maar niet langer, Ik kom zelf wel naar je toe.

                                           Met een warme groet,

                                            Ik-zal-er-altijd-zijn

uit een andere tijd en cultuur.

Soms is het onbegrijpelijk.

Met de beste wil van de wereld:

je kunt er niets mee doen.

Het lijkt een boek voor geleerden

en voor vrome zielen.

Bij ons staat het vaak ongeopend

en onder het stof op de boekenplank.

En toch vraagt het om geopend te worden.

Het kan namelijk veel vertellen:

over onze gevoelens, over onze bestemming.

Het zegt ons iets over onze levensrichting.

Het zingt onze opstandigheid uit,

maar ook onze dankbaarheid en ons verlangen.

Het is een uitdagend boek.

Je kunt het niet vrijblijvend lezen.

Het vraagt steeds om een antwoord.

Er staan Woorden in die in alle tijden

en in alle omstandigheden waar moeten worden.

De Bijbel is een boek

dat oproept

tot bevrijding en tot anderen bevrijden.

Het vertelt ons hoe God met mensen omgaat

en hoe mensen elkaar het leven moeten gunnen.

Het wil licht en toekomst aanreiken,

maar dan wel licht en toekomst

die we zelf nog moeten waarmaken.

De Bijbel is een moeilijk boek.

Niet alleen om te lezen,

maar vooral om het tot ons te laten spreken.

Het vraagt dat wij de Woorden en verhalen

door ons heen laten gaan en ons eigen maken.

En dan het moeilijkste nog:

ze willen gerealiseerd worden,

vandaag en morgen,

door ieder van ons.

Razend moeilijk, maar wel de moeite waard!

Wim Holterman, osfs

Abbé Pierre (Henri Grouès) werd in 1912 in Lyon geboren. Op achttienjarige leeftijd werd hij pater bij de kapucijnen. Hij bleef acht jaar bij hen. Tijdens de oorlog was hij actief in het verzet. Van 1946-1951 is hij lid van het Franse parlement. In Parijs hadden, zo kort na de oorlog, vele duizenden mannen, vrouwen en kinderen nauwelijks een huis. Ze leefden onbeschut of sliepen zelfs op straat. Als man van concrete actie komt Abbé Pierre al heel snel in contact met deze immense ellende. Stap voor stap wordt zijn Emmaüs-beweging geboren. Later schrijft hij:

Het zou goed zijn als Emmaüs blijft als de lucifer die, zo klein als hij is, een bos in vuur en vlam kan zetten. Dat is het enige wat telt: de vonk die overslaat.

Als het gerucht de ronde doet dat er één of andere pater is die onderdak biedt, stromen honderden dakloze gezinnen toe. Wat te doen? Er is geen plaats en het geld dat hij als lid van het parlement verdient is vóór de ontvangst al drie keer uitgegeven. Toch gaat hij door, nu niet meer alleen, maar samen met de armen die zijn toegestroomd. Want dát is het geheim van Emmaüs, jezelf helpen door ánderen te helpen. Door de groeiende populariteit van de beweging lukt het om steeds meer voor elkaar te krijgen. Er verschijnen eerst noodhuizen en later worden hele dorpen uit de grond gestampt. Als Abbé Pierre zijn baan als parlementariër vaarwel zegt raakt het geld snel op, een bankroet dreigt. In de zeer strenge winter van 1954 zullen, als er niks gebeurt, honderden mensen op straat omkomen van de kou. Met alles wat de kleine beweging in zich heeft en onder de bezielende leiding van Abbé Pierre wordt dit voorkomen. Hij verschijnt op de radio, staat op de voorpagina van alle kranten, hotels bieden zich aan, metrostations blijven open, het oude Gare d’Orsay (nu Museé d’Orsay), wordt dé plek van Emmaüs. Tonnen goederen worden bezorgd, miljoenen francs stromen binnen. Als een vlo prikt Abbé Pierre in de billen van de machthebbers, en hij weerstaat ze.

Het onwaarschijnlijke leven, dat ik nu vijftien jaar leid, een leven om gek van te worden, een leven om helemaal leeg te lopen – ik voel dat met de dag beter aan – als ik het volgehouden heb, als ik niet uitgedroogd ben, als ik ’t kon volhouden, en als ik ’t nog kan, dan heb ik dat hieraan te danken, dat ik jarenlang, in al die jaren doorgebracht in het klooster, zoveel uren kreeg om de bidden. In dit bidden, in dit geduld oefenen,zit iets dat zich diep in ons binnenste vastprent. Je weet wel dat het koren niet harder groeit door er aan te trekken, voor alles is tijd nodig, regen, zon, koude, sneeuw, warmte. En dan, als het seizoen is aangebroken, dan staat er koren op de akker, en het goede brood op tafel.

Abbé Pierre is het levende symbool geworden van iemand die zich inzet voor de mens aan de achterkant van de samenleving, met name de dakloze en gekwetste mensen. Mensen die niets hebben, en van Abbé Pierre terug hebben gekregen wat hun was afgepakt, hun menselijke waardigheid. Op hoge leeftijd schrijft hij:

Als je één hand naar de armen hebt uitgestoken, dan vind je Gods hand in je andere hand. Sindsdien weet ik dat de dood een lang uitgestelde afspraak met een vriend is. Het wachten wordt beloond.

Wie kennis neemt van Abbé Pierres spirituele daadkracht ontdekt een geweldige inspiratiebron om de inspanningen voor mensen in nood vol te houden. Zelf zou ik zonder deze voorbeelden verdrinken in een chaos van ellende en onmacht.

Langs de weg van elk leven staan mensen. Het is geen weg door de woestijn. Het is een weg te midden van talloze mensen die je passeert, meestal zonder dat je hun verborgen rijkdom ziet. Soms pluk je, Godzijdank, onverwacht een vrucht. En je weet, weer Godzijdank, dat meer dan één persoon, ook al ken je hem of haar niet, jou op zijn beurt als een bloem zal plukken. Totdat de tijd komt dat God zijn bloem plukt, voordat deze te veel is verwelkt.

Uit: Godzoekers geschreven door: Jurjen Beumen

Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.

Het is het licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.

We vragen onszelf; wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch?

Maar wie ben jij om dat niet te zijn? Je bent een kind van God.

Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.

Er is niets verlichts aan je klein te maken opdat andere mensen

zich bij jou niet onzeker zullen voelen.

Wij zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.

Wij zijn geboren om de glorie van God die in ons is, te openbaren.

Die is niet alleen maar in sommigen van ons, die is in iedereen:

En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming om hetzelfde te doen.

Als wij van onze angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

De Inaugurele Rede voor het presidentschap van de Republiek Zuid Afrika van Nelson Mandela.

“Rood,” zei de eerste.
“Oranje,” zei de tweede.
“Geel,” zei de derde.
“Groen,” zei de vierde.
“Blauw,” zei de vijfde.
“Paars,” zei de zesde.
“Violet,” zei de zevende…..

Ze stonden verbaasd over de verschillen en omdat ze allemaal zeker waren van de kleur die de druppel had, ontstond er bijna ruzie. Toen liet de oude meester hen enige keren van plaats wisselen. En heel langzaam drong het tot hen door dat, ondanks de verschillen in hun waarneming, ze toch allemaal de waarheid hadden gesproken.
Nadat er zo enige tijd verstreken was, liet de oude meester hen weer hun oorspronkelijke plek innemen. Maar omdat intussen de zon gedraaid was, kaatsten er weer heel andere kleuren terug vanaf de grote dauwdruppel.

En de meester sprak:
“Hoe je de waarheid ziet, hangt af van de plaats en de tijd die je in het leven inneemt, zoals je daarnet een deel van het licht hebt gezien en dat voor de waarheid aanzag.

Laat je medemensen in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen, hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen. Je hebt allemaal waarheden nodig, want alle tezamen vormen zij het werkelijke spectrum als geheel; de volle waarheid…

Tot je zelf één van de groten bent geworden en de zeven kleuren als één kunt waarnemen, zal ieder afhankelijk van zijn situatie een ander standpunt innemen en de waarheid op een andere manier zien…

Wees daarom niet alleen tolerant, want dat is slechts het duiden van andermans mening, maar wees zelfs blij dat er andere meningen zijn. Zolang je zelf nog niet het volle licht kunt zien, heb je je medemens als medeleerling nodig om de volle waarheid te leren kennen.”