Een boek door Rob Mascini als reflectie op de kerksluitingen die hij zelf heft meegemaakt in Amsterdam, Bussum, Den Helder, Uithoorn en Haarlem. Deze kerksluitingen en elders nog meer hebben veel mensen pijn gedaan, ook hem. Reizend door vele landen en terugblikkend in de traditie van onze katholieke kerk vraagt hij zich in dit boek af of we met al die sluitingen wel op de goede weg zijn.

Zelf schrijft Mascini over zijn boek: “Katholieken koesteren dat wat als ‘heilig’ ervaren wordt. Als vader, moeder overleden is wordt haar rozenkrans, zijn kerkboek vaak aan mij gegeven met de woorden “Wilt u dit hebben? Ik kan het niet weggooien.” Ook al bid je zelf de niet meer, toch bewaar je die rozenkrans die van je moeder was, en ook dat kerkboek van je vader. Zo is het ook met een kerkgebouw. Die mag je naar mijn gevoel en naar het gevoel van veel mensen niet ‘wegdoen’.”

In de jaren dat Mascini in communistisch Oost-Europa moest werken zag hij de dichtgetimmerde kerken. Dat was beleid van de communistische overheid: God moest uit de samenleving verdwijnen. Maar hij heeft ook meegemaakt met hoeveel tranen van dorpelingen en wijkbewoners die kerken weer geopend werden, van vuil ontdaan. De mensen kwamen zondags niet in de kerk, maar ze koesterden het gebouw als een heilige plaats. Nu, in Nederland, sluiten we onze kerken zelf.

Mascini vertelt over die kerken zonder priesters die hij in Afrika bezocht, in het guerrillagebied van Colombia, op het platteland van Frankrijk. Hij ziet ook de kleine protestantse kerken in ons eigen land. Daar zie je wat een kerk voor mensen betekent

In onze streken wordt de kerk op zondag leger en leger. Tegelijkertijd zien we hoe belangrijk het is dat de kerkdeur openstaat voor een kaarsje of zomaar even in de stilte zijn. En als er door de weeks een uitvaart is of als er in stad, wijk of dorp iets aan de hand is, vult de kerk zich met gelovigen en ongelovigen.

De kerk is er niet alleen voor de zondagse eucharistie. De kerk kan – als een parochie dat stimuleert – ook een plek zijn, een godshuis, waar lief en leed met elkaar en met God gedeeld wordt,

In zijn boek pleit hij ervoor dat we op talloze manieren ons hart en onze kerkdeur wijd open zetten voor mensen, die elkaar en God zoeken: maatschappij betrokken, spiritueel, oecumenisch en diaconaal. Missionair zou je kunnen zeggen.

Ook zegt hij niet te snel te geloven dat de centen op zijn of dat er te weinig priesters zijn. Vertrouw de mensen van wie de kerk is, Geef verantwoordelijkheid aan hen die voor de kerk zorgen. Niemand is te oud. En grijze haren spreken nog steeds van wijsheid. De kerk is van hen, de lokale mensen. Zij hebben hem gebouwd met dubbeltjes en kwartjes. En nog steeds is de kerkbalans van hen afhankelijk.

Mascini hoopt met zijn boek ‘Nog is het licht in de tempel niet gedoofd’ een bijdrage te kunnen leveren aan een nieuw elan in onze kerk, missionair, diaconaal en spiritueel!

U kunt het boek vanaf vrijdag 19 augustus bestellen voor €19,99 bij www.boekscout.nl

Ook is het boek verkrijgbaar bij de theologische boekwinkel ‘Het Kruispunt’ te Hoofddorp.

Welke ook aanwezig zal zijn op de Inspiratiedag op 1 oktober in de Willibrorduskerk in Heiloo.