De veertigdagentijd is bijna voorbij. Maar voor velen van ons is de “coronatijd” een soort “tijd van vasten”, die die toch langer dan veertig dagen duurt geworden, eigenlijk langer dan een jaar. Door de coronamaatregelen leven we momenteel in een tijd waarin we ons al heel veel zaken moeten onthouden. Veel mensen ervaren een lockdown ook als een soort vastentijd. Er is zoveel dat niet “mag”. We weten wel waarom: Alles wordt in het werk gesteld om de verspreiding van het coronavirus tegen te gaan. Dat valt velen zwaar. Wij zoeken elkaar immers graag op om lief en leed te delen. Dat zit in onze natuur. Of een andere manier van leven nu zelfgekozen is, of dat het je overkomt: het zal enige moeite kosten om je aan te passen. Dat is menselijk. Het liefst houden we vast aan gewoonten en routines. Dan hoeven we niet bij elke stap opnieuw na te denken.

Onze samenleving is tijdens de coronaviruspandemie op drift geraakt. Terwijl de tweede golf van besmettingen nog niet eens voorbij is, zien we al een derde golf op ons afkomen. Ook het kerkelijk leven lijdt ernstig onder deze pandemie. Vorig jaar waren onze kerkgebouwen enkele maanden niet toegankelijk voor publieke vieringen. Daarna was er stapsgewijs meer mogelijk, volgens een strikt protocol, momenteel geldt een maximum van dertig aanwezigen bij een viering.

We leven immers in een tijd waarin we ons al van zoveel dingen moeten onthouden: het (openbare) leven ligt grotendeels stil. Bijeenkomsten zijn afgelast, winkels zijn gesloten, de mogelijkheid om op bezoek te gaan of bezoek te ontvangen is zeer beperkt, mensen werken zoveel mogelijk thuis. Velen vrezen voor hun baan, werk of bedrijf. Anderen werden en worden nog steeds ernstig ziek door het coronavirus of verloren een dierbare aan deze ziekte. Er heerst verdriet, gemis, eenzaamheid, onzekerheid, niet in de laatste plaats ook bij veel kinderen en jongeren. Zo, in deze onwerkelijke, want bizarre, werkelijkheid zijn wij op weg naar Pasen.

In de laatste weken heb ik veel moeilijke situaties meegemaakt en ook naar vele verhalen geluisterd van mensen die niet zulke makkelijke momenten beleven. Het overlijden van veel mensen, de ziekte, de eenzaamheid… gebeurtenissen die mij de kwetsbaarheid en de onzekerheid van het menselijk bestaan laten zien. Ons leven wordt eigenlijk, ook als wij het niet willen, op de proef gesteld. Een tijd waar wij ons bewust kunnen worden van de werkelijkheid van ons menselijke leven. Eigenlijk is een tijd waar wij mogen beseffen dat het leven “niet zo makkelijk” is. Maar tegelijkertijd kan ook een tijd van hoop zijn.

Aan het begin van de vastentijd, bij de asoplegging klonken de woorden: “Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren”. Wie kent deze woorden niet? Stof en as, het besef van broosheid en breekbaarheid, de beperkingen van het leven en de grenzen van het samen leven… Juist in dit coronajaar nu we allemaal flink door het stof gaan worden deze woorden weer eens afgestoft en klinken ze wellicht als nieuw. En toch ze komen uit het boek van de Schepping: was het niet uit stof dat God de mens geschapen had? Had Hij ons niet de levensadem in de neus geblazen, toen Hij ons uit het stof der aarde geboetseerd had? En zou Hij dat dan nu niet meer doen? We zijn meer dan stof. God heeft zijn adem, zijn geest in ons geblazen. Mensen hebben een uitstraling, ook jaren na hun dood!

Daarom mogen wij, aan het einde van de veertigdagentijd, ons verheugen, het is Pasen! Tijd van de nieuw leven, tijd van hoop, tijd om de geest van God in ons te herontdekken. Een tijd waar de blijde boodschap mag weerklinken: Jezus leeft, Hij is waarlijk verrezen: dat is de boodschap van Pasen. En Hij wil ons in de verrijzenis laten delen: God laat ons nooit in de steek. Op de Hemel richten we onze hoop.

Momenteel mogen wij een gezamenlijke tunnelvisie hebben. Die tunnel is de coronacrisis en het licht aan het eind ervan zijn de vaccins. Wij als gelovigen delen in die hoop maar richten met Pasen onze hoop op nóg een licht: het eeuwig licht van Jezus. In de Paasnacht zullen wij de schitterende ritus van het ontsteken van de Paaskaars opnieuw beleven: ontstoken aan het “nieuwe vuur”, zal het licht langzamerhand de duisternis verdrijven en ons weer verlichten, het licht van Christus, het licht van het leven. In dat licht wens ik jullie allen veel kracht en vooral hoop toe in deze moeilijke tijden en een goede voorbereiding toe op het Feest der feesten!

Zalig Pasen aan iedereen!

Met hartelijk groeten,

Alvaro.

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *